منبع: www.un.org
توسطآنتونیو گوترش
در حالی که جهان پنجمین سالگرد تصویب توافقنامه برجسته پاریس در مورد تغییر اقلیم است ، جنبشی امیدوار کننده برای خنثی سازی کربن در حال شکل گیری است.
تا ماه آینده ، کشورهایی که بیش از 65 درصد گازهای مضر گلخانه ای و بیش از 70 درصد اقتصاد جهان را نمایندگی می کنند ، متعهد شده اند که تا اواسط قرن انتشار خالص انتشار صفر داشته باشند.
در عین حال ، شاخص های اصلی آب و هوا در حال بدتر شدن هستند. در حالی که بیماری همه گیر Covid-19 به طور موقت میزان انتشار را کاهش داده است ، سطح دی اکسید کربن هنوز در بالاترین سطح قرار دارد - و در حال افزایش است. دهه گذشته داغترین دوره ثبت شده بود. یخ دریای قطب شمال در ماه اکتبر کمترین میزان بود و آتش سوزی آخرالزمانی ، سیل ، خشکسالی و طوفان به طور فزاینده ای در حد طبیعی جدید است. تنوع زیستی در حال فروپاشی است ، بیابان ها در حال گسترش هستند ، اقیانوس ها با زباله های پلاستیکی گرم می شوند و خفه می شوند. علم به ما می گوید مگر اینکه هر سال از الان تا سال 2030 تولید سوخت فسیلی را 6 درصد کاهش دهیم ، اوضاع بدتر خواهد شد. در عوض ، این کلمه در حال افزایش برای 2 درصد افزایش سالانه است.
بهبود همه گیر فرصتی غیرمنتظره و در عین حال حیاتی را برای حمله به تغییرات آب و هوایی ، اصلاح محیط جهانی ، مهندسی مجدد اقتصادها و تصور مجدد آینده به ما می دهد. آنچه باید انجام دهیم در اینجا است:
اول ، ما باید یک ائتلاف جهانی جهانی برای خنثی سازی کربن تا سال 2050 ایجاد کنیم.
اتحادیه اروپا متعهد به انجام چنین کاری شده است. انگلستان ، ژاپن ، جمهوری کره و بیش از 110 کشور نیز همین کار را انجام داده اند. بنابراین ، دولت ورودی ایالات متحده نیز وجود دارد. چین متعهد شده است که قبل از سال 2060 به آنجا برسد.
هر کشور ، شهر ، م institutionسسه مالی و شرکتی باید برنامه هایی را برای صفر خالص اتخاذ کند - و اکنون برای رسیدن به مسیر درست رسیدن به این هدف اقدام کند ، این به معنای کاهش 45 درصدی انتشار گازهای گلخانه ای در سال 2030 در مقایسه با سطح 2010 است. پیش از کنفرانس آب و هوای سازمان ملل متحد در گلاسگو در نوامبر آینده ، دولت ها موافقت نامه پاریس را موظف می دانند که هر پنج سال یک بار بلند پروازانه تر عمل کنند و تعهدات تقویت شده خود را که به عنوان مشارکت های تعیین شده ملی معرفی می شوند ، ارائه دهند و این NDC ها باید جاه طلبی واقعی برای خنثی سازی کربن را نشان دهند.
فناوری در کنار ماست. کار ساده کارخانه های امروزی تولید زغال سنگ بیشتر از هزینه ساخت کارخانه های تجدیدپذیر جدید از ابتدا است. تحلیل اقتصادی حکمت این مسیر را تأیید می کند. طبق گفته سازمان بین المللی کار ، با وجود اتلاف اجتناب ناپذیر شغل ، با انتقال انرژی پاک 18 میلیون شغل خالص جدید تا سال 2030 ایجاد خواهد شد. اما ما باید هزینه های انسانی ناشی از کربن زدایی را به رسمیت بشناسیم و از کارگران دارای حمایت اجتماعی ، مهارت های مجدد و مهارت های بالاتر حمایت کنیم. به طوری که انتقال فقط
دوم ، ما باید مالی جهانی را با توافقنامه پاریس و اهداف توسعه پایدار ، که نقشه جهانی برای آینده بهتر است ، هماهنگ کنیم.
وقت آن است که قیمت کربن را تعیین کنیم. پایان دادن به یارانه ها و امور مالی سوخت های فسیلی. ساخت نیروگاه های جدید زغال سنگ را متوقف کنید تغییر بار مالیات از درآمد به کربن ، از مالیات دهندگان به آلاینده ها ؛ افشای ریسک مالی مربوط به آب و هوا را اجباری کنید. و هدف خنثی سازی کربن را در کلیه تصمیم گیری های اقتصادی و مالی ادغام کند. بانک ها باید وام های خود را با هدف صفر خالص هماهنگ کنند و صاحبان و مدیران دارایی ها باید پرتفوی خود را از بین ببرند.
سوم ، ما باید دستیابی به موفقیت در انطباق و انعطاف پذیری را برای کمک به کسانی که قبلاً با تأثیرات ناگوار تغییرات آب و هوایی مواجه شده اند ، تضمین کنیم.
این امروزه به اندازه کافی اتفاق نمی افتد: سازگاری فقط 20 درصد از منابع مالی اقلیم را نشان می دهد. این مانع تلاش های ما برای کاهش خطر بلایا می شود. همچنین هوشمند نیست. هر 1 دلار سرمایه گذاری شده در اقدامات سازگاری می تواند تقریبا 4 دلار سود داشته باشد. سازگاری و انعطاف پذیری به ویژه برای کشورهای کوچک در حال توسعه جزیره بسیار ضروری است ، که تغییر آب و هوا تهدیدی وجودی برای آنها است.
سال آینده از طریق کنفرانس های مهم سازمان ملل متحد و سایر تلاش ها در زمینه تنوع زیستی ، اقیانوس ها ، حمل و نقل ، انرژی ، شهرها و سیستم های غذایی فرصت های فراوانی برای رسیدگی به موارد اضطراری سیاره ای به ما می دهد. یکی از بهترین متحدان ما طبیعت است: راه حل های مبتنی بر طبیعت می توانند یک سوم کاهش خالص انتشار گازهای گلخانه ای مورد نیاز برای دستیابی به اهداف توافق نامه پاریس را فراهم کنند. دانش بومی می تواند به نشان دادن راه کمک کند. و از آنجا که بشر برای حفظ محیط زیست و ایجاد اقتصاد سبز استراتژی هایی را طراحی می کند ، ما به زنان تصمیم گیر بیشتری در این میز احتیاج داریم.
COVID و آب و هوا ما را به آستانه رسانده اند. ما نمی توانیم به حالت عادی نابرابری و شکنندگی برگردیم. در عوض ما باید به سوی راهی امن تر و پایدار گام برداریم. این یک آزمون سیاست پیچیده و یک آزمون اخلاقی فوری است. با تصمیماتی که امروز برای دهه های آینده مسیر خود را تعیین کرده است ، ما باید بهبود همه گیر و اقدامات اقلیمی را دو روی یک سکه قرار دهیم.