منبع: energy-storage.news
زغال سنگ گلوسستر، زیرمجموعه شرکت معدنی Yancoal استرالیا، مجوز برنامه ریزی را از دولت نیو ساوت ولز برای پروژه 3.6 گیگاوات ساعتی استراتفورد پمپی هیدرو و خورشیدی دریافت کرده است.
پروژه 1.8 میلیارد دلار استرالیا (1.26 میلیارد دلار آمریکا) به اولین توسعه آبی پمپاژ شده تبدیل شده است که رضایت برنامه ریزی نهایی را در نیو ساوت ولز در شش سال گذشته تضمین می کند.
سایت ذخیره سازی انرژی آبی پمپ شده (PHES) در مجتمع معدنی استراتفورد در دره گلاستر، تقریباً 100 کیلومتری شمال نیوکاسل، جایی که عملیات استخراج زغال سنگ باز در سال 2024 پایان یافت، ساخته خواهد شد.
این نیروگاه دارای یک نیروگاه برق آبی 300 مگاواتی با ظرفیت ذخیره سازی حداکثر 12 ساعت (3.6 گیگاوات ساعت) است که با یک نیروگاه PV خورشیدی 320 مگاواتی جفت شده است.
بیانیه تأثیر محیطی نشان می دهد که پیکربندی جایگزین 400 مگاوات در مدت 9{3}} ساعت، مشروط به ظرفیت شبکه امکان پذیر است. آب از طریق یک تونل بین یک مخزن فوقانی ساخته شده و یک سد موجود در سایت معدن منتقل می شود و آب اولیه از خود مجتمع معدنی گرفته می شود.
انتظار می‌رود این پروژه حدود 13 درصد از هدف ذخیره‌سازی طولانی مدت-نیوساوت ویلز در سال 2034 را ارائه دهد. یک توافقنامه برنامه ریزی داوطلبانه با شورای Mid Coast، 18.2 میلیون دلار استرالیا را به عنوان بودجه اجتماعی و زیرساختی در طول عمر پروژه ارائه خواهد کرد. تا 350 شغل ساختمانی و 10 نقش عملیاتی در حال انجام پیش بینی شده است.
پل اسکالی، وزیر برنامه ریزی نیو ساوت ولز، این تصویب را اولین مورد از این نوع در این ایالت به مدت شش سال توصیف کرد.
او گفت: «پروژه‌هایی مانند استراتفورد پمپد هیدرو نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم از سایت‌های معدنی سابق بهترین استفاده را ببریم و مشاغل و صنعت جدیدی ایجاد کنیم که به رشد اقتصادی منطقه برای دهه‌های آینده کمک می‌کند.»
پروژه استراتفورد از همان منطقی پیروی می‌کند که-پروژه آبی تلمبه‌شده کوه رادون در کوئینزلند را از نظر تجاری جذاب کرد و زیرساخت‌های معدن موجود را تغییر کاربری داد تا هزینه‌های حفاری مخزن را که منجر به افزایش هزینه‌های PHES گرین‌فیلد در جاهای دیگر شده است، حذف کند.
تصمیم دولت کوئینزلند برای به تعویق انداختن پروژه 6 میلیارد AUD Mt Rawdon به نفع 18.4 میلیارد دلار استرالیا سد بورومبا انتقاداتی را برانگیخت، دقیقاً به این دلیل که رویکرد تغییر کاربری معدن Mt Rawdon بیشتر این هزینه های مهندسی عمران را حذف می کرد.
تأییدیه استراتفورد نشان می‌دهد که نیو ساوت ولز مسیر متفاوتی را دنبال می‌کند و از تبدیل سایت من به عنوان مسیری مناسب برای ذخیره‌سازی طولانی-حمایت می‌کند.
همانطور که توسطEnergy-Storage.newsگزارش نهایی GenCost 2025-2026 CSIRO هزینه‌های سرمایه فعلی هیدرولیک را نسبت به پیش‌نویس مشاوره با استناد به داده‌های جدید از توسعه PHES استرالیا که در حال انجام است، اصلاح کرد، در حالی که پیش‌بینی می‌کرد که این هزینه‌ها تا سال 2055 به دلیل افزایش هزینه ساخت و ساز و زمین افزایش یابد. در زیر می توانید تفکیک هزینه ها را بیابید.
با 1.8 میلیارد دلار استرالیا برای 300 مگاوات توان خروجی، پروژه استراتفورد مستلزم هزینه سرمایه ای تقریباً 6000 دلار استرالیا / کیلووات است که به طور کلی با معیار فعلی CSIRO 5687 دلار استرالیا / کیلووات برای یک سیستم 24 ساعته و بسیار کمتر از Borumba، 200 AUk دلار ضمنی است.
به نظر می‌رسد مزیت زیرساختی{0}}معدن، کاری را انجام می‌دهد که معیار CSIRO فرض می‌کند، اما پروژه شاخص کوئینزلند نتوانسته است انجام دهد.
تأییدیه استراتفورد در چارچوب سیاست‌های آب پمپاژ نیو ساوت ولز قرار دارد که طی دو سال گذشته به تدریج تشدید شده است.
در ژوئیه 2024، دولت NSW وضعیت زیرساخت قابل توجه ایالت بحرانی را به سه پروژه آبی پمپاژ شده اعطا کرد. یکی از آن‌ها استراتفورد است، نامی که ارزیابی‌های برنامه‌ریزی را تسریع می‌کند و نشان می‌دهد که قصد دولت برای اولویت‌بندی ذخیره‌سازی طولانی مدت در انتقال از زغال سنگ است.
در فوریه 2026، دولت پا را فراتر گذاشت و دو پروژه آبی پمپاژ شده، مجموعاً 22 گیگاوات ساعت ظرفیت ذخیره سازی را به عنوان زیرساخت حیاتی تحت قوانین ایالتی اعلام کرد، که حفاظت های نظارتی اضافی و مسیرهای تصویب را تسریع کرد.
