منبع:world-energy.org
اندونزی قصد دارد در سال 2030 انتشار کربن را به 250 میلیون تن کاهش دهد و سهم خود را در تولید انرژی تجدیدپذیر به 44 درصد بر اساس مشارکت انتقال انرژی (JETP) افزایش دهد.
این مشارکت، یک طرح تامین مالی از سرمایه‌گذاری‌های سهام، کمک‌های بلاعوض و وام‌های امتیازی از اعضای گروه هفت (G7)، بانک‌های چندجانبه و وام دهندگان خصوصی، با هدف کمک به کشورهای در حال توسعه برای تغییر به سمت انرژی پاک‌تر در بخش برق است.
برنامه سرمایه گذاری و سیاست جامع اندونزی (CIPP) برای این مشارکت عمومی شد تا مسیری را برای این کشور آسیای جنوب شرقی برای تأمین مالی 20 میلیارد دلاری تحت این برنامه مشخص کند.
اندونزی و گروهی از سرمایه گذاران به رهبری ایالات متحده و ژاپن در ابتدا توافق کرده بودند که حداکثر انتشار گازهای گلخانه ای از بخش برق تا سال 2030 به 290 میلیون تن برسد و سهم انرژی های تجدیدپذیر از تولید برق را به 34 درصد افزایش دهند، اما دامنه این کار متوقف شد. -سیستم برق شبکه در آن زمان به طور کامل ترسیم نشده بود.
CIPP منتشر شده در روز چهارشنبه شامل نیروگاه های به اصطلاح محصور، سیستم های خارج از شبکه توسعه یافته و مدیریت شده توسط صنایع برای استفاده از آنها نمی شود.
نیروگاه های زغال سنگ محبوس با ظرفیت 13.74 گیگاوات (GW) در مجمع الجزایر آسیای جنوب شرقی کار می کنند و 20.48 گیگاوات در حال برنامه ریزی هستند. بر اساس گزارش ماه ژوئیه ای که بانک توسعه آسیایی ارائه کرده است، افزایش اخیر به دلیل گسترش بخش فرآوری فلزات است.
یکی از مقامات مرتبط با این برنامه پیشتر گفت که نیروگاه های زغال سنگ که توسط صنایع اداره می شوند از این طرح مستثنی شده اند زیرا مقامات به زمان بیشتری نیاز دارند تا نحوه حفاظت از بخش ذوب نیکل را بررسی کنند.
دبیرخانه JETP اندونزی در این طرح گفت: «در حالی که سیستم‌های قدرت محبوس خارج از شبکه خارج از محدوده CIPP فعلی هستند، اندونزی و IPG تعهد قوی به شناسایی و اجرای راه‌حل‌های قابل اجرا در آینده دارند.»
بدون این طرح، انتظار می رود انتشار گازهای گلخانه ای اندونزی در سال 2030 به بیش از 350 میلیون تن برسد.
منابع مالی
در حالی که هدف این طرح تأمین 20 میلیارد دلار بودجه G7 است، با تعهد 10 میلیارد دلاری بودجه عمومی و 10 میلیارد دلار از وام دهندگان خصوصی، دبیرخانه اعلام کرد در برنامه خود بیش از 400 پروژه اولویت دار را شناسایی کرده است که حداقل به 67.4 میلیارد دلار نیاز دارد. سرمایه گذاری.
این طرح نشان داد که 153.8 میلیون دلار از 20 میلیارد دلار تعهد شده به عنوان کمک مالی شناسایی شده است. دبیرخانه گفت که بقیه تامین مالی عمومی می تواند شامل وام های امتیازی با نرخ های پایین تر از بازار باشد.
این دفتر گفت که دفتر JETP اندونزی پروژه ها را با شرایط و ساختارهای مالی مناسب بر اساس اولویت ها مطابقت خواهد داد.
بر اساس این طرح، تامین مالی خصوصی ممکن است به شکل وام های تجاری باشد که دارای نرخ بازار، سرمایه گذاری سهام یا ساختارهای دیگر است.
این طرح نشان داد که بازنشستگی پیش از موعد نیروگاه زغال سنگ برای 1.7 گیگاوات ظرفیت تا سال 2040 انجام خواهد شد.
سه کشور دیگر درباره JETP مذاکره کرده اند.
اسناد بررسی شده توسط رویترز نشان می دهد که اعضای G7 2٪ از کل بسته مالی 15.5 میلیارد دلاری JETP را به ویتنام به عنوان کمک های بلاعوض ارائه کرده اند، در حالی که بزرگترین بخش از وام های آن دارای نرخ های بهره تعیین شده توسط بازار خواهد بود.
آفریقای جنوبی قرارداد افتتاحیه JETP را با تعهد مالی 8.5 میلیارد دلاری تضمین کرد، اما این طرح با انتقاد اتحادیه های کارگری نگران از دست دادن شغل در کمربند زغال سنگ خود مواجه شد.
در ماه ژوئن، سنگال یک JETP به ارزش 2.5 میلیارد یورو را اعلام کرد که بر اساس آن قصد دارد تا سال 2030 سهم خود از انرژی های تجدیدپذیر را در ظرفیت نصب شده خود به 40 درصد افزایش دهد.
کارشناسان می گویند اطمینان از موفقیت JETP اندونزی نه تنها به این دلیل مهم است که بزرگترین است، بلکه به این دلیل که آزمونی برای تعهد G7 برای همکاری با کشورهای در حال توسعه است.
اندونزی نیز برای کمک به توسعه انرژی های تجدیدپذیر به چین مراجعه کرده است.
